Dartmouth Üniversitesi öğretim üyesi ve eski McKinsey analisti Scott Anthony, Fortune’a yaptığı açıklamada öğrenciler arasında yapay zekaya yönelik artan bir “saf korku” gözlemlediğini söyledi.

Anthony’ye göre bu korku yalnızca akademik hile ya da etik kaygılarla sınırlı değil; öğrenciler, yapay zekayı fazla kullanmaları halinde eleştirel düşünme yetilerini ve hatta insanlıklarını kaybedeceklerinden endişe ediyor.

“İnsanlar yapay zekaya fazla yaslanırlarsa insanlıklarını yitireceklerini düşünüyor” diyen Anthony, böylesi büyük teknolojik dönüşümlerin tarih boyunca her zaman karmaşaya yol açtığını vurguladı.

AKADEMİSYENLERLE ÖĞRENCİLER ARASINDAKİ FARK NE?

Bu kaygı, akademisyenler ile öğrenciler arasındaki farkı da net biçimde ortaya koyuyor. Güvenceli pozisyonlara sahip öğretim üyeleri yeni yapay zeka araçlarını hevesle denerken, iş piyasasına girmeye hazırlanan öğrenciler için gelecek çok daha belirsiz görünüyor.

Üstelik öğrencilerin korkuları bilimsel bulgularla da destekleniyor. MIT’de yapılan dikkat çekici bir araştırmada, katılımcılar yapay zeka kullananlar, arama motoru kullananlar ve yalnızca kendi zihnine güvenenler olarak üç gruba ayrıldı.

YAPAY ZEKANIN “YANKI ODASI”

Yapay zeka kullanan grup yazma görevlerini daha kolay tamamladı; ancak araştırmacılara göre bu kolaylık bilişsel bir bedel getirdi. Katılımcılar, yapay zekanın ürettiği içerikleri sorgulama eğilimini kaybetti ve adeta yapay zeka tarafından yönetilen bir “yankı odasına” sıkıştı.

Buna karşılık, yalnızca kendi zihnini kullanan grup yazdıklarından daha fazla tatmin oldu ve beyin bağlantılarının daha güçlü olduğu gözlemlendi.

Sonuç olarak, uzmanlara göre Z kuşağının yapay zeka karşısındaki tedirginliği temelsiz değil. Gençler, teknolojiyle birlikte gelen kolaylıkların, düşünme yetisini ve insan olmanın özünü gölgeleyebileceğinden korkuyor.

Z kuşağı “insanlığını kaybetmekten” korkuyor yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

Cadılar Bayramı döneminde popülerleşen perili evler, aslında insan beyninin korkuya nasıl tepki verdiğini incelemek için mükemmel bir laboratuvar. Melbourne Üniversitesi’nden nörobilimci Sarah Tashjian, çalışmayı “Laboratuvarda genellikle düşük yoğunluklu tehditler yaratırız, ama perili evler çok daha gerçekçi ve duyusal olarak zengin deneyimler sunar” ifadeleriyle açıkladı.

Bu tür deneyimler, kalp atışını hızlandıran, nefesi kısaltan ve avuç içlerini terleten bir “uyarılma tepkisi” oluşturuyor. Pittsburgh Üniversitesi’nden sosyolog Margee Kerr, bu fiziksel tepkilerin bağlama göre “korku” ya da “heyecan” olarak algılanabileceğini vurguladı.

“Duygularımız büyük ölçüde bağlama bağlı” diyen Kerr ayrıca, “Kiminle olduğumuz, ne yaptığımız, yılın hangi zamanı gibi faktörler deneyimi şekillendiriyor. Bu yüzden, ‘bu sadece korkudur’ demek yaşanan duygunun tamamını yansıtmaz” ifadelerini kullandı.

“HANGİ HİKAYEYİ YÜKLEDİĞİMİZ ÖNEMLİ”

Kerr’in meslektaşı nörobilimci Greg Siegle da aynı fikirde:

“Vücudumuzun verdiği tepkiye hangi hikâyeyi yüklediğimiz önemli. Eğer perili eve eğlenmek için gittiyseniz, o his paniğe değil, eğlenceye dönüşür.”

Bilim insanlarına göre insanlar korkuyu tamamen kaçınılması gereken bir duygu olarak değil, kontrollü dozda yaşandığında zevk veren bir deneyim olarak görüyor. Çünkü beyin, korku sırasında salgılanan adrenalin ve dopamin karışımını “yaşadığını hissetmek” olarak yorumluyor.

Korkuyu neden severiz? yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.