1 Ekim’de Transporter-18 göreviyle fırlatılacak olan uydu, şirketin geliştirdiği dört adet TPU çipini ilk kez uzay koşullarında test edecek.

PROJECT SUNCATCHER İLE UZAYDA VERİ MERKEZİ HEDEFİ

Planet Labs ortaklığıyla geliştirilen proje, güneş enerjisinden yararlanan ve lazerlerle haberleşen uydu kümeleri kurarak büyük ölçekli yapay zeka modellerini yörüngede çalıştırmayı amaçlıyor.

Alçak Dünya yörüngesindeki sistemlerin Dünya’dakine kıyasla sekiz kata kadar daha fazla güneş enerjisi üretebilmesi, karasal veri merkezlerinin yüksek enerji ihtiyacını ve çevresel etkilerini azaltacak.

Fırlatma esnasında yer çekiminin 10 ila 100 katına ulaşabilen kuvvetlere maruz kalacak çiplerin, yörüngedeki yoğun kozmik radyasyon ve sıcaklık dalgalanmalarına karşı dayanıklılığı ölçülecek.

Crocker Nükleer Laboratuvarı’ndaki proton testlerini başarıyla tamamlayan işlemcilerin uzay boşluğundaki ısısı ise özel ısı boruları ve radyatörlerle dengelenecek.

2027 YILINDA İKİ UYDU DAHA GÖNDERİLECEK

Yörüngedeki testlerini hız kesmeden sürdürmeyi amaçlayan şirket, 2027 yılında iki uydu daha fırlatarak yüksek bant genişliğine sahip lazer iletişim altyapısını deneyecek.

SpaceX ve Starcloud gibi aktörlerin de dahil olduğu bu yeni yarışta, uydu kümelerinin birbirine bağlanarak uzayda ortak işlem gücü üretmesi hedefleniyor.

Google, yapay zeka çiplerini uzaya gönderecek yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

ABD Hava Kuvvetleri Bakanı Troy Meink’in 14 Eylül 2026’da yaptığı açıklama, ertesi gün ABD Uzay Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Douglas Schiess tarafından da doğrulandı.

Ancak sistemlerin türü, sayısı, bulunduğu yörüngeler ve kinetik özellik taşıyıp taşımadığı açıklanmadı.

Savunma analisti Arda Mevlütoğlu’nun değerlendirmesine göre, açıklamanın stratejik önemi uzaya ilk kez silah yerleştirilmesinden ziyade, daha önce büyük ölçüde örtülü yürütülen yörünge muharebe kabiliyetlerinin artık açık biçimde caydırıcılık söyleminin parçası haline gelmesinde yatıyor.

“UZAY KONTROLÜ” GENİŞ BİR KABİLİYET ALANINI KAPSIYOR

“Uzay kontrol silahı” ifadesinin tek bir silah sisteminden çok, farklı kabiliyetleri kapsayan bir tanımlama olması muhtemel görülüyor. ABD Uzay Kuvvetlerinin 2025’te yayımladığı doktrinde uzay kontrolü, dost kuvvetlerin uzayı kullanma imkanını korurken rakibin aynı imkanlardan yararlanmasını engellemeye yönelik kinetik ve kinetik olmayan faaliyetlerin bütünü olarak tanımlanıyor.

Bu kapsamda yörünge harbi, elektromanyetik harp ve siber faaliyetlerin yanı sıra rakip uzay sistemlerinin bozularak, işlevsiz hale getirilerek veya gerektiğinde imha edilerek etkisizleştirilmesi de bulunuyor.

Meink’in açıklaması bu nedenle yalnızca savunma amaçlı bir uyduya işaret etmeyebilir. Açıklamanın, başka uzay sistemleri üzerinde aktif etki oluşturabilecek en az bir operasyonel yörünge kabiliyetinin varlığına işaret ettiği değerlendiriliyor.

EŞ-YÖRÜNGE SİSTEMLERİ ÖNE ÇIKIYOR

Açık kaynaklardaki bilgiler, açıklanan sistemlerin teknik özelliklerini kesin biçimde ortaya koymaya yetmiyor. Bununla birlikte olası seçenekler arasında, diğer uydulara yaklaşabilen, onları takip edebilen ve gerektiğinde faaliyetlerini bozabilen manevra kabiliyetli eş-yörünge si

Yörüngede caydırıcılığın yeni aracı yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

NASA ve Avrupa Uzay Ajansı (ESA) ile ortak çalışmalar yürüten astrobiyolog Dr. Michaela Musilova, elverişsiz uzay koşullarında hayatta kalma ihtimali en yüksek organizmaların bakteriler olduğunu belirtiyor. Dünya’daki bazı bakterilerin koruyucu bir kabuk oluşturarak radyasyona dayanıklı “spor” formuna geçebildiğini aktaran Musilova, bu mikropların uzayda uzun yıllar canlı kalabileceğine dikkat çekiyor.

DÜNYA’YA GETİRİLECEK ÖRNEKLER VE ‘BULAŞMA’ RİSKİ

Gökbilimcilerin ve tıbbi uzmanların yanıt aradığı en kritik sorulardan biri, uzaydan getirilecek mikrobiyal yaşamın insanları hasta edip edemeyeceği. Uzmanlar Mars’tan alınacak yüzey örneklerinin Dünya’ya zarar verme riskinin “son derece düşük” olduğunu belirtse de NASA ve ESA gibi kurumlar olası tehditlere karşı üst düzey güvenlik tedbirleri planlıyor.

ESA bilim insanı Silvio Sinibaldi, toplanan örneklerin saklanması ve incelenmesi için özel güvenlikli laboratuvarların tasarlandığını, örnekleri taşıyan uzay araçlarının dış yüzeylerinin dahi potansiyel mikroplara karşı titizlikle denetlendiğini ifade ediyor.

UZAY ORTAMI BAKTERİLERİ DAHA TEHLİKELİ YAPIYOR

Öte yandan madalyonun diğer tarafında insanlığın uzaya taşıdığı mikropların yarattığı riskler bulunuyor. Eski astronot ve mikrobiyolog Dr. Kate Rubins, mikro yerçekimi ve uzay uçuşu stresine maruz kalan bazı bakterilerin virülans (hastalık yapma kapasitesi) genlerini aktive ettiğini vurguluyor.

Araştırmalar, uzay ortamında bakterilerin daha patojenik (hastalık yapıcı) hale geldiğini ve aynı zamanda astronotların bağışıklık sisteminin zayıflaması nedeniyle uykuda olan virüslerin (zona vb.) yeniden aktifleşebildiğini gösteriyor.

GEZEGENLER ARASI KİRLENME BİLİMSEL ÇALIŞMALARI TEHDİT EDİYOR

İnsan eliyle uzaya taşınan mikroplar, diğer gezegenlerde yürütülen bilimsel araştırmaların güvenilirliğini de tehlikeye düşürüyor. Mars’a gönderilen araçlarda Dünya kaynaklı mikropların bulunma ihtimaline değinen Musilova, “Eğer bir gün Mars’ta yaşam bulursak, öncelikle bunun Dünya kaynaklı olup olmadığını kontrol etmemiz gerekecek” uyarısında bulunuyor.

Bu riski en aza indirmek için ESA’nın 2028’de fırlatmayı planladığı Rosalind Franklin keşif aracı gibi projeler son derece steril ortamlarda hazırlanıyor. Kuru ısı, UV ve gama radyasyonu gibi yöntemlerle sterilize edilen araçlarda mikrobiyal varlık kısıtlanmaya çalışılıyor.

Uzun süreli Ay ve Mars görevleri planlanırken, mikrobiyal mutasyonlar ve bağışıklık sistemindeki zayıflamalar astronot sağlığı açısından en kritik engel olarak görülüyor.

Uzaylı mikroplar insanlığı hasta edebilir mi? yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

HEDEF PHOBOS VE DEIMOS’UN KÖKENİNİ ÇÖZMEK

20 Ekim tarihindeki fırlatmanın ardından yaklaşık 1 yıl sürecek bir yolculukla Mars sistemine ulaşacak olan uzay aracı, bölgede 3 yıl boyunca kalarak gözlem ve iniş faaliyetlerini sürdürecek. Bilim insanları toplanan örnekler sayesinde, Phobos ve Deimos’un dev bir çarpışma sonucu uzaya saçılan maddelerden mi oluştuğunu yoksa Güneş Sistemi’nin dışından Mars’ın kütleçekimine kapılan asteroitler mi olduğunu netleştirmeyi amaçlıyor. Toplanan materyallerin 2031 yılında Dünya’ya ulaştırılması planlanıyor.

İNİŞ KARARINI OTONOM SİSTEMLER VERECEK

Phobos’un düşük kütleçekimi ve Dünya ile uzay aracı arasındaki 20 dakikalık iletişim gecikmesi nedeniyle MMX, iniş ve alçalma süreçlerinde otonom navigasyon sisteminden yararlanacak. Yüzeye alçalırken krater ve topografya verilerini analiz edecek olan araç, tehlike tespit ettiği anda inişi iptal ederek yeniden yükselebilecek. Ana aracın inişinden önce ise Fransa ve Almanya uzay ajansları ortaklığıyla geliştirilen “IDEFIX” adlı küçük keşif aracı yüzeye bırakılarak 100 gün boyunca öncü incelemeler gerçekleştirecek.

ROBOTİK KOL VE GAZ AKIŞIYLA ÖRNEK TOPLANACAK

Phobos yüzeyinde konumlanacak robotik kol, silindirik tüpler vasıtasıyla yüzey altından parçalar çıkaracak. Sistemde yer alan ek bir NASA teknolojisi ise basınçlı azot gazı kullanarak en üst katmandaki ince toz parçacıklarını toplayacak. Araştırmacılar, toplanacak örneklerin yaklaşık yüzde 0,1’inin Mars’ın geçmişindeki çarpışmalarla Phobos’a sıçrayan materyallerden oluşabileceğini ve bu verilerin kızıl gezegenin tarihine de ışık tutacağını tahmin ediyor. Yaklaşık 345 milyon dolar bütçeli MMX görevi, gelecekteki derin uzay projeleri için de teknik altyapı sağlayacak.

Mars’ın gizemli kayaçları Dünya’ya getirilecek yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

Avrupa Uzay Ajansı (ESA) ile Japonya Uzay Araştırma Ajansı’nın (JAXA) ortak projesi olan BepiColombo, Merkür’ün Güneş’e bu kadar yakın bir konumda nasıl oluştuğunu ve zaman içinde nasıl değiştiğini araştıracak.

Ekim 2018’de Fransız Guyanası’ndaki Avrupa Uzay Üssü’nden Ariane 5 roketiyle fırlatılan BepiColombo, bugüne kadar 10 milyar kilometreden fazla yol katetti.

Dünya, Merkür’e Jüpiter’den yaklaşık 10 kat daha yakın olmasına rağmen BepiColombo’nun yolculuğu, daha önce Jüpiter’e gönderilen Galileo ve Juno görevlerinden daha uzun sürdü.

Bunun temel nedeni ise Merkür’e ulaşmaktan çok, uzay aracını gezegenin yörüngesine yerleştirmenin zorluğu.

ESA BepiColombo Uçuş Dinamikleri Müdürü Frank Budnik, Merkür’e doğrudan gidilmesi halinde gezegene daha hızlı ulaşılabileceğini ancak yörüngeye girebilmek için uzay aracının hızının Merkür’ün hızına uygun hale getirilmesi gerektiğini belirtti.

BepiColombo, bunun için elektrikli itki sisteminin yanı sıra Dünya, Venüs ve Merkür’ün yakınından yaptığı toplam dokuz geçişten aldığı kütle çekim desteğini kullandı.

Ancak görevin en zorlu aşamalarından bazıları henüz tamamlanmadı.

Yaklaşık sekiz yıldır iki bilimsel yörünge aracını Merkür’e taşıyan Mercury Transfer Module (MTM) bugün sistemden ayrılacak.

ESA yetkilileri, ayrılmanın son derece zorlu koşullarda gerçekleştirileceğini ve sürecin önemli riskler barındırdığını belirtiyor.

Görevin iki temel parçasını ESA’nın Mercury Planetary Orbiter (MPO) ve JAXA’nın Mercury Magnetospheric Orbiter (MIO) araçları oluşturuyor.

İki araç, 21 Kasım’da Merkür’ün kütle çekimine yakalanarak gezegenin yörüngesine girecek.

Ardından 9-10 Aralık’ta birbirlerinden ayrılacaklar. MPO’nun 16 Aralık’ta kendi gözlem yörüngesine yerleşmesi, MIO’nun ise 10 Mart’ta nihai konumuna ulaşması planlanıyor.

Her iki aracın bilimsel çalışmalarına önümüzdeki yılın nisan ayında resmen başlaması bekleniyor.

Böylece ilk kez başka bir gezegenin çevresinde tamamen bağımsız iki uzay aracı aynı görevin parçası olarak faaliyet gösterecek.

MPO doğrudan Merkür’ü ve yüzeyini incelerken, MIO gezegenin çevresindeki uzay ortamına odaklanacak.

Merkür, Güneş’ten ortalama 58 milyon kilometre uzaklıkta bulunuyor ve yıldızımızın çevresindeki bir turunu yalnızca 88 günde tamamlıyor.

Güneş’e bu kadar yakın olması nedeniyle gezegenin gündüz yüzey sıcaklığı 430 santigrat dereceye kadar çıkabiliyor.

Bu koşullar Merkür’ü keşfedilmesi son derece zor bir gezegen haline getiriyor. Bugüne kadar yalnızca NASA’nın 1974’teki Mariner 10 ve 2011’de Merkür’e ulaşan MESSENGER görevleri gezegeni yakından inceledi.

BepiColombo’nun en önemli hedeflerinden biri, Merkür’ün bugüne kadarki en ayrıntılı haritalarından birini çıkarmak ve önceki görevlerin cevapsız bıraktığı soruları araştırmak.

Araçlar gezegenin yapısını, kimyasal bileşimini, kraterlerini, eski volkanik faaliyetlerin izlerini, manyetik alanını ve gezegeni çevreleyen son derece ince gaz tabakası olan ekzosferi inceleyecek.

Bilim insanlarının özellikle merak ettiği yapılardan biri, Merkür yüzeyindeki “hollows” adı verilen gizemli çukurlar.

Güneş Sistemi’ndeki diğer gezegenlerde benzerlerine rastlanmayan binlerce çukurun nasıl oluştuğu bilinmiyor. Merkür’de bunları meydana getirecek rüzgar veya sıvı su bulunmaması gizemi daha da derinleştiriyor.

Araştırmacılar BepiColombo’nun bu bölgelerde zaman içinde meydana gelen değişimleri dahi gözlemleyebileceğini düşünüyor.

Görevin yanıt arayacağı bir diğer büyük soru ise Merkür’ün küçük boyutuna rağmen neden olağanüstü yoğun bir yapıya sahip olduğu.

Teorilerden birine göre Merkür yaklaşık 4,5 milyar yıl önce oluşurken daha büyük bir gezegendi. Ancak başka büyük bir gök cisminin çarpması sonucunda dış kabuğunun önemli bölümünü kaybetti.

Geriye daha yoğun malzemelerin kalması, Merkür’ün bugünkü yüksek yoğunluğunu açıklıyor olabilir.

Tam 8 yıldır yoldaydı, zorlu görev başlıyor yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

Sanayi ve Teknoloji Bakanı Mehmet Fatih Kacır, Afyonkarahisar’daki Emre Gölü’nde düzenlenen 28. TÜBİTAK Gökyüzü Gözlem Etkinliği’nde Türkiye’nin uzay çalışmalarına ilişkin önemli açıklamalarda bulundu.

Türkiye’nin Milli Teknoloji Hamlesi kapsamında uzay teknolojilerinin stratejik bir öncelik olduğunu belirten Kacır, Ay Projesi’nde yürütülen çalışmaların artık fırlatma aşamasına yaklaştığını bildirdi.

Kacır, Türkiye’nin kendi imkanlarıyla geliştirdiği Ay aracının 2027 yılının ilk aylarında uzaya gönderileceğini açıklayarak, projenin fırlatma takviminin de kesinleştiğini duyurdu.

“TÜM TESTLER BAŞARIYLA GERÇEKLEŞTİ”

Ay aracının Türkiye’nin kendi hibrit itki roket sistemine sahip olacağını belirten Kacır, projede mühendis, araştırmacı ve bilim insanlarının yoğun çalışma yürüttüğünü ifade etti.

Kacır, “Kendi hibrit itki roket sistemine sahip Ay aracımızı 2027’nin ilk aylarında uzaya göndereceğiz. Şu anda fırlatma takvimi de netleşmiş oldu. Tüm testler başarıyla gerçekleşti” dedi.

Bu çalışmayla Türkiye’nin, yalnızca sınırlı sayıda ülkenin sahip olabildiği ileri düzey bir teknolojik kabiliyeti kendi bünyesine kazandırmayı hedeflediğini vurgulayan Kacır, Ay Projesi’nin Milli Uzay Programı’nın önemli başlıklarından biri olduğunu kaydetti.

UYDU TEKNOLOJİLERİNDE BİRİKEN TECRÜBE, AY PROJESİ’NE TAŞINIYOR

Türkiye’nin son yıllarda uydu teknolojileri alanında önemli bir altyapı oluşturduğunu belirten Kacır, BİLSAT, RASAT, GÖKTÜRK-2, İMECE ve Türksat 6A gibi projelerin ülkeye önemli kabiliyetler kazandırdığını söyledi.

Kacır, uzay teknolojilerinin yalnızca bilimsel çalışmalar açısından değil, savunma sanayisi ve stratejik bağımsızlık bakımından da kritik öneme sahip olduğunu ifade etti.

Milli Uzay Programı kapsamında derin uzay projelerinin de sürdüğünü belirten Kacır, Türkiye’nin uzay alanındaki hedeflerinin Ay Projesi ile sınırlı olmadığının altını çizdi.

HEDEF: UZAYA BAĞIMSIZ ERİŞİM

Türkiye’nin uzaya kendi imkanlarıyla erişebilmesinin stratejik hedeflerden biri olduğunu dile getiren Kacır, roket ve füze teknolojilerinde geliştirilen kabiliyetlerin bu hedef doğrultusunda önemli bir temel oluşturduğunu söyledi.

ROKETSAN, TÜBİTAK SAGE ve Delta V gibi kuruluşların yürüttüğü çalışmaların önemine değinen Kacır, Türkiye’nin kendi uydularını ve uzay araçlarını kendi geliştireceği roketlerle uzaya gönderebilme noktasına adım adım yaklaştığını belirtti.

Kacır, bu hedefin tamamlanması için uzay limanı altyapısının da önceliklendirildiğini ifade etti.

TÜRKİYE SOMALİ’DE UZAY LİMANI KURACAK

Türkiye’nin uzaya bağımsız erişim hedefi kapsamında Somali’de uzay limanı inşa etme projesini yürüttüğünü açıklayan Kacır, projenin tamamlanmasıyla Türkiye’nin kendi roketlerini ve uzay araçlarını kendi uzay limanından fırlatabilme imkanına kavuşacağını söyledi.

Uzay limanlarının konumunun maliyet açısından önem taşıdığını belirten Kacır, ekvator bölgelerinin dünyanın dönüş hızından yararlanılması nedeniyle uzaya erişimde avantaj sağladığını ifade etti.

Kacır, Somali’de yürütülen projenin hızlı şekilde tamamlanmasının ardından Türkiye’nin uzay alanında daha bağımsız bir altyapıya sahip olacağını kaydetti.

ODTÜ’DE UZAY TEKNOPARKI KURULUYOR

Uzay alanında kalıcı bir ekosistem oluşturulmasının önemine dikkat çeken Kacır, Orta Doğu Teknik Üniversitesinde uzay teknoparkı kurulacağını açıkladı.

Söz konusu teknoparkın, uzay alanında faaliyet gösteren kurum ve şirketlerin bir araya geleceği, araştırma-geliştirme çalışmalarının birlikte yürütüleceği bir merkez olması planlanıyor.

Kacır, Türkiye’nin insanlı uzay bilim misyonlarında elde ettiği deneyimin de önümüzdeki dönemde yeni uluslararası uzay istasyonları ve projelerinde kullanılacağını belirtti. Türkiye’nin bu yapılarda teknoloji bileşenleri geliştiren ve üreten bir ülke olarak yer alması için uluslararası işbirliklerinin sürdürüldüğünü söyledi.

IAC 2026 İÇİN ANTALYA’DA TARİHİ BULUŞMA

Kacır, 5-9 Ekim tarihlerinde Antalya’da düzenlenecek 77’nci Uluslararası Uzay Kongresi’nin Türkiye’nin ev sahipliği yapacağı en büyük bilimsel organizasyonlardan biri olacağını bildirdi.

100’den fazla ülkeden 10 bini aşkın katılımcının beklendiği kongrenin, Türkiye’nin uzay alanındaki kabiliyetlerini dünyaya tanıtması açısından önemli bir fırsat oluşturacağını belirten Kacır, organizasyonun yeni uluslararası işbirliklerine de kapı aralayacağını ifade etti.

Kongre kapsamında yeni nesil uzay teknolojileri geliştiren girişimler için de özel bir alan oluşturulacağını aktaran Kacır, “Yeni Uzay” anlayışının yalnızca büyük şirketler ve kurumlarla sınırlı olmadığını, teknoloji girişimlerinin de bu alanda güçlü şekilde temsil edileceğini söyledi.

ANTALYA DEKLARASYONU İLK KEZ YAYIMLANACAK

IAC 2026’nın bir başka önemli özelliğinin ise kongre kapsamında ilk kez bir deklarasyon yayımlanacak olması olduğunu belirten Kacır, söz konusu metnin “Antalya Deklarasyonu” adıyla duyurulacağını açıkladı.

Kacır, deklarasyonun özellikle barış, güven ve istikrar mesajları taşımasını hedeflediklerini belirterek, bu öneriyi Uluslararası Uzay Federasyonuna ilettiklerini söyledi.

Kongrenin başlamasından bir gün önce dünyanın farklı ülkelerinden parlamenterler ve hükümet temsilcilerinin katılacağı bir toplantı düzenleneceğini aktaran Kacır, deklarasyonun bu toplantıdan yayımlanacağını bildirdi.

“UZAY, BARIŞ VE İŞBİRLİĞİ PLATFORMU OLMAYA DEVAM ETSİN”

Dünyada farklı alanlarda ciddi ayrışmaların yaşandığı bir dönemde uzayın ülkeler arasında işbirliğini güçlendiren bir alan olarak korunması gerektiğini vurgulayan Kacır, Antalya’da düzenlenecek kongrenin bu yönde güçlü bir mesaj vermesini amaçladıklarını söyledi.

Kacır, uzayın insanlığın ortak yararına hizmet edecek teknolojilerin geliştirilmesine katkı sunmaya devam etmesi gerektiğini belirterek, Antalya’daki organizasyonun uluslararası diplomatik süreçlere de anlamlı bir katkı sağlayacağı değerlendirmesinde bulundu.

Türkiye’nin Ay Projesi’nden uzay limanı yatırımına, uydu teknolojilerinden uluslararası uzay işbirliklerine kadar uzanan çalışmalarıyla uzay alanındaki hedeflerini genişlettiğini belirten Kacır, 2027’nin ilk aylarında gerçekleştirilecek Ay aracı fırlatmasının bu yolculukta önemli bir dönüm noktası olacağını ifade etti.

Türkiye’nin Ay yolculuğunda takvim netleşti yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

KASA’nın sosyal medya hesabından yapılan açıklamada, Güney Kore’nin Ay yörünge aracı Danuri’nin, roket parçasının Ay’ın yüzeyine düşmesinin öncesinde ve sonrasında bölgenin görüntülerini kaydettiği ifade edildi. Paylaşılan görüntülerde, yaklaşık 4 ton ağırlığında ve 5 katlı bir bina yüksekliğindeki roket parçasının çarptığı bölgede yeni bir krater oluştuğu görüldü. Falcon 9 roketinden kopan parçanın, SpaceX’in Ocak 2025’te ABD ve Japonya’ya ait iki ticari Ay aracını uzaya taşıyan roketin bir bölümü olduğu aktarılırken görevini tamamlamasının ardından uzayda kalan parçanın 5 Ağustos’ta yüksek hızla Ay’a çarptığı kaydedildi. SpaceX, çarpmanın kasıtlı olmadığını açıklarken ABD Havacılık ve Uzay Ajansının (NASA) Ay keşif yörünge aracı gelecek hafta bölgenin üzerinden geçerek çarpmanın etkilerini incelemesi bekleniyor.

Falcon 9 roketinin çarptığı Ay’ın yüzeyi görüntülendi yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

Söz konusu araçların tamamının 2026 yılı sonu veya 2027 başı itibarıyla fırlatılması hedefleniyor.

Blue Origin’in Endurance aracı vakum testini tamamladı

Blue Origin şirketinin “Endurance” adlı Blue Moon Mark 1 kargo iniş aracı, Johnson Uzay Merkezi’ndeki “Chamber A” simülasyon odasında termal-vakum testlerini başarıyla geçti. Test sürecinde, Ay yüzeyinde karşılaşılacak derin uzay soğuğu ile aşırı sıcaklık değişimleri simüle edildi.

Sıvı oksijen ve sıvı hidrojenle çalışan BE-7 motoruna sahip olan aracın, Ay’ın Güney Kutbu’nda bulunan Shackleton Bağlantı Sırtı bölgesine inmesi planlanıyor. Görev kapsamında NASA’ya ait iki farklı bilimsel yük Ay yüzeyine taşınacak.

Firefly Aerospace’in aracı karanlık yüze inecek

Firefly Aerospace şirketinin “Riders 2 the Dark” adı verilen Blue Ghost Mission 2 aracı, SpaceX Falcon 9 roketiyle 2026’nın son çeyreğinde fırlatılmak üzere birleştirme ve kalifikasyon testlerine alındı.

Görev başarıyla tamamlanırsa, araç Ay’ın Dünya’dan görünmeyen karanlık yüzüne inen ilk Amerikan uzay aracı olacak. İniş öncesinde iletişim bağını sağlamak amacıyla Avrupa Uzay Ajansı’na (ESA) ait Lunar Pathfinder uydusu Ay yörüngesine bırakılacak. Araç, bölgede radyo astronomisi ve jeolojik araştırmalar yapacak 3 NASA yükünü taşıyacak.

Intuitive Machines Trinity aracı entegrasyon aşamasında

Intuitive Machines şirketinin “Trinity” adı verilen IM-3 görevi kapsamındaki Nova-C iniş aracı, donanım entegrasyonu aşamasına geldi. Huntsville’deki Marshall Uzay Uçuş Merkezi’nde yapılan termal-vakum testlerini tamamlayan aracın yakın zamanda motor entegrasyonu gerçekleştirilecek.

Trinity, Ay yüzeyindeki gizemli parlak izleri ve yerel manyetik alanı barındıran Reiner Gamma bölgesine iniş yapacak. Araç, bölgedeki elektromanyetik ortamı ve uzay hava koşullarının yüzeye etkilerini incelemek üzere tasarlanan Lunar Vertex gezginini ve toplamda 12 farklı bilimsel yükü taşıyacak. Görevin 2026’nın ikinci yarısında fırlatılması planlanıyor.

Çok yakında aya gidecekler yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

Rusya ve Çin’in uzaydaki askeri faaliyetlerini artırması, uydu sistemlerini hedef alan siber saldırılar ve yeni nesil uzay silahları, gelecekteki çatışmaların yörüngeye taşınabileceği yönündeki endişeleri güçlendiriyor.

Uzay ekonomisinin büyüklüğü bugün 626 milyar dolara ulaşırken, iletişimden navigasyona, bankacılıktan askeri operasyonlara kadar kritik altyapılar büyük ölçüde uydulara bağımlı hale geldi.

Uzmanlara göre uzay savaşlarının ilk örneği, Rusya’nın Ukrayna’yı işgal ettiği 24 Şubat 2022 tarihinde yaşandı. İşgalden saatler önce Ukrayna ve Orta Avrupa’da binlerce uydu siber saldırı sonucu devre dışı kaldı.

ABD merkezli Stratejik ve Uluslararası Araştırmalar Merkezi’nden (CSIS) Kari Bingen, saldırının Ukrayna ordusunun haberleşmesini sekteye uğratmayı amaçladığını belirterek, modern savaşlarda ilk silahın artık füze değil, kötü amaçlı yazılım olabileceğini söyledi.

Son yıllarda Batılı gözlemciler, Rusya’ya ait Luch-1 ve Luch-2 uydularının Avrupa’nın haberleşme uydularına tehlikeli derecede yaklaştığını tespit etti.

Uzmanlar, bu manevraların elektronik dinleme yapılmasına, hassas verilerin ele geçirilmesine veya teorik olarak hedef uyduların kontrolünün ele geçirilmesine imkan sağlayabileceğini değerlendiriyor.

Savaş uzayda olduğunda ise yalnızca füzeler değil, çok farklı yöntemler kullanılabiliyor.

Bunlar arasında;

• siber saldırılar,
• sinyal karıştırma (jamming),
• sahte sinyal gönderme (spoofing),
• lazer sistemleri,
• elektromanyetik darbe silahları,
• yerden veya başka bir uydudan fırlatılan kinetik silahlar bulunuyor.

ABD yönetimi, 2024 yılında Rusya’nın Cosmos 2553 uydusunun uzay tabanlı nükleer silah geliştirme programının parçası olabileceğini öne sürdü.

İddialara göre böyle bir silah, SpaceX’in Starlink ağı gibi geniş uydu takımyıldızlarını tek seferde devre dışı bırakabilecek elektromanyetik darbe oluşturabilir.

Moskova ise bu iddiaları reddediyor.

Uzmanlar, uzayda nükleer silah kullanılmasının yalnızca hedef alınan ülkeyi değil, tüm uzay faaliyetlerini yıllarca sekteye uğratabilecek enkaz ve radyasyon riski yaratacağına dikkat çekiyor.

Batılı ülkeler ise olası tehditlere karşı yeni çözümler üzerinde çalışıyor.

Japonya, Fransa, Almanya ve Hindistan’ın, kritik uyduları koruyacak “koruma uyduları” geliştirdiği veya bu yönde planlar yaptığı belirtiliyor.

Bu uyduların gerektiğinde başka uyduları yakından inceleyebileceği ya da değerli askeri uyduların güvenliğini sağlayabileceği ifade ediliyor.

Uzmanlara göre uzaydaki askeri hareketlilik arttıkça yanlış değerlendirme ihtimali de yükseliyor.

Bir uydunun parçalanması veya beklenmedik bir manevra yapması durumunda bunun teknik bir arıza mı yoksa kasıtlı bir saldırı mı olduğunun anlaşılması her zaman mümkün olmayabilir.

Bu da Dünya yörüngesinde yaşanacak olası bir krizin, küresel çapta çok daha büyük askeri gerilimleri tetikleyebileceği endişesini beraberinde getiriyor.

Gelecekte savaşlar uzayda mı yaşanacak? yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.

KOMPLO TEORİLERİ VE UZAYLI SAVAŞI İDDİALARI

UFO araştırmacısı Scott C. Waring, Curiosity’nin Gale Krateri yakınlarında kaydettiği görüntüyü analiz ederek, yaklaşık 2,4 metre (8 fit) uzunluğundaki nesnenin uzaylı bir medeniyete ait gelişmiş bir silah teknolojisi olabileceğini öne sürdü. Waring, uzay ajanslarının bu tür keşifleri askeri ve teknolojik potansiyelleri nedeniyle gizli tuttuğunu iddia etti. Sosyal medyada paylaşılan görselin altında bazı kullanıcılar ise nesnenin kanatları kırılmış bir hava aracı veya uzay gemisi enkazı olabileceği yönünde spekülasyonda bulundu.

NASA VE BİLİM DÜNYASI: YANILSAMA VE PAREIDOLIA

NASA ve uzay bilimciler ise bu tür iddiaları destekleyecek hiçbir somut kanıt bulunmadığını net bir dille belirtiyor. Uzmanlara göre Kızıl Gezegen, milyarlarca yıldır süregelen volkanik faaliyetler, göktaşı çarpmaları ve şiddetli rüzgar erozyonu ile şekillenmektedir. Bu doğal süreçler, kayaları insan yapımı nesnelere benzeyen şaşırtıcı biçimlere sokabilmektedir.

Bilim dünyasında pareidolia olarak adlandırılan bu psikolojik fenomen, insanların rastgele şekillerde ve doğa olaylarında tanıdık yüzler, yapılar veya nesneler algılamasına neden olmaktadır. NASA, Mars’ta geçmişte veya günümüzde herhangi bir uzaylı yaşamına ya da gelişmiş uygarlığa dair hiçbir iz bulunmadığının altını çizmektedir.

GALE KRATERİ’NDEKİ DAHA ÖNCEKİ İDDİALAR

Daha önce de benzer biçimde Curiosity’nin Mount Sharp bölgesinde çektiği bir fotoğraf, uzaylılara ait bir ‘kapı’ veya ‘sığınak’ olarak yorumlanmıştı. NASA o dönemde yaptığı açıklamada, söz konusu görüntünün kayalardaki doğal kırılmalardan ibaret olduğunu, Dünya ve Mars’taki katmanlı kayaçlarda bu tür çatlakların son derece yaygın görüldüğünü ifade etmişti.

2012 yılından bu yana 154 kilometre çapındaki Gale Krateri’nde araştırmalarını sürdüren nükleer enerjili Curiosity gezgini, gezegenin geçmişteki yaşanabilirlik koşullarını ve çevresel yapısını incelemeye devam ediyor.

NASA’nın o karesi ortalığı karıştırdı! yazısı ilk önce Bella Türkiye üzerinde ortaya çıktı.